नामंजूर

जपत किनारा शीड सोडणे नामंजूर,
अन् वाऱ्याची वाट पहाणे नामंजूर.
मी ठरवावी दिशा वाहत्या पाण्याची,
येइल त्या लाटेवर डुलणे नामंजूर.

मला ऋतूंची साथ नको, अन् कौल नको,
मला कोठल्या शुभ-शकुनांची झूल नको.
मुहूर्त माझा तोच ज्याक्षणी हो इच्छा,
वेळ पाहुनी खेळ मांडणे नामंजूर.

माझ्या हाती विनाश माझा कारण मी,
मोहासाठी देह ठेवतो तारण मी.
सुंदरतेवर होवो जगणे चक्काचूर,
मज आब्रुचे थिटे बहाणे नामंजूर.

रुसवे फुगवे भांडण तंटे लाख कळा,
आपला तुपला हिशोब आहे हा सगळा.
रोख पावती इथेच द्यावी अन् घ्यावी,
गगनाशी नेणे गार्हाणे नामंजूर.

मी मनास्वितेला शाप मानले नाही, अन् उपभोगला पाप मानिले नाही,
ढग काळा ज्यातून एकही फिरला नाही, नभ असले मी अद्याप पाहिले नाही.

नीती तत्वे फसवी गणिते दूर बरी,
रक्तातील आदिम जिण्याची ओढ खरी.
जगण्या साठी रक्त वहाणे मज समजे,
पण रक्ताचा गर्व वहाणे नामंजूर.

कवी – संदीप खरे
संगीत – सलील कुलकर्णी
---------------------------
नामंजूर - संदीप खरे
सम्हल सम्हल के नाँव चलाना नामंजूर
मुझे हवा की राह देखना नामंजूर
तय करता मैं दिशा भी बहते पानी की
मौज हिलाए जैसे, हिलना नामंजूर

नहीं चाहिये मौसम की सौगात मुझे
नहीं चाहिये शुभ शकुनों का साथ मुझे
मन करता हो वही महुरत है मेरा
मौका देख के खेल खेलना नामंजूर

अपने हाथों अपनी मौत मै मरता हूँ
मोह के लिये देह भी गिरवी रखता हूँ
खूबसूरती देख जिंदगी है कुरबान
अबरू का बेतुका बहाना नामंजूर

झगडा वगडा और मनाना है हरदम
तेरा मेरा हिसाब रखना है हरदम
जमा खर्च यहीं लेता हूँ देता हूँ
आसमान से चुगली करना नामंजूर

मनकी करने को शाप ना माना मैने
उपभोग को कभी पाप ना माना मैने
काले बादल जिससे गुजरे ना हो
आसमान वो कभी देखा ना मैने

गणीत नीती का मुझसे तो रक्खो दूर
रगों में बहता खून असली जीवन का नूर
खून बहाकर जीते रहना मुझे पता
अपने खून का गरूर करना नामंजूर

-----------------------------------

मूल कविता: नामंजूर
कवी: संदीप खरे
अल्बम: नामंजूर
हिन्दी भावानुवाद: तुषार जोशी, नागपूर